مهسا بهادری: چه کسی می‌دانست ما بعد از خداحافظی به چه چیز مبتلا می‌شویم؟ شاید احمدرضا احمدی، موقع نوشتن چنین حرفی درد دوری را با گوشت و پوستش لمس کرده بود و می‌دانست رفتن، همیشه آدمی را مبتلا می‌کند، مبتلا به غصه، به اندوه و به غمی که حالا ما هم از رفتن احمدرضا احمدی تجربه می‌کنیم، رنجی که روایت‌گر این است همه چیز سر جایش است اما در واقع هیچ‌چیز سر جایش نیست. احمدرضا احمدی در سن ۸۳ سالگی درگذشت، اما در این میان با شعرخوانی‌هایش ما را شیفته سهراب سپهری و با نوشته‌هایش ما را مجذوب ادبیات کرد. قالب اشعار «احمدرضا احمدی» به دلیل عدم‌تقید یه سبک‌های شعری نیما و شاملو، طرفداران بسیاری پیدا کرد و چون متاثر از متن و نثر زندگی معاصر بود، در دهه‌های اخیر به یکی از جریان‌های اصلی شعری کشور تبدیل شده است. به بهانه درگذشت این نویسنده به گفت‌وگو با آرش شفاعی، شاعر پرداختیم که در ادامه می‌خوانید. او درباره نقش مهم در پیشرفت موج نو شعر سپید می‌گوید: «احمدرضا احمدی در موج نوی شعر سپید در دهه چهل و پنجاه به بعد یک شخصیت محوری و مرکزی بود و نقش مهمی در ایجاد و میدان‌داری موج نو در آن دوران داشت و از.. ... ادامه مطلب

این نویسنده ادبیات کودک و نوجوان در پی درگذشت احمدرضا احمدی، شاعر و نویسنده، که هر دو آن‌ها کرمانی و به قولی همشهری هستند، اظهار کرد: احمدرضا احمدی در زمانه خاصی در موقعیت خاصی قرار گرفت؛ او دوستان بسیاری داشت، مجلس‌آرا و شیرین بود. با وجود این‌که بیش از ۶۰ سال بود از کرمان به تهران آمده بود، ته‌لهجه کرمانی‌اش را حفظ کرده بود و لطیفه‌ها را با همان لهجه‌اش می‌گفت که به دل می‌نشست. او سپس بیان کرد: احمدرضا خلاق بود و نگاه خلاقانه‌ای به ادبیات داشت، صرفاً به‌خاطر این‌که شعری بگوید، شعر نمی‌گفت؛ بلکه نگاهش به دنیا را در قالب واژه‌ها می‌ریخت و شعر می‌گفت و به همین دلیل برخی شعرهایش را نمی‌فهمیدند. هوشنگ مرادی کرمانی با بیان این‌که بیش از این‌که شعر احمدرضا در جامعه حضور داشته باشد، شخصیتش حضور داشت، گفت: «احمدرضا» از جمله اسم‌های خاص ادبیات ماست، زمانی که «احمدرضا» گفته می‌شود، کسانی که در حوزه ادبیات فعال هستند، غیر از احمدرضا احمدی سراغ کس دیگری نمی‌روند؛ اسم کوچکش معروف‌تر از فامیلی‌اش بود و تقریباً چنین چیزی را نداریم. شاعری دوگانه‌سوز نویسنده «قصه‌های مجید» و «شما که غریبه نیستید» .. ... ادامه مطلب

وقتی هم که خبر رفتنش آمد شوکه شدیم. انگار جوانی از دست داده باشیم. آن هم ناگهانی. انگار منتظر هر خبری بودیم جز خبر از دست دادن او. مرگ حق است، این را خوب می دانیم. اگر هم نمی دانستیم در این سال ها خوب فهمیده ایم این نکته بدیهی را. اما فکر می کردیم مرگ حق او نیست. اگرچه سال ها پیش گفته بود سهمم را از جهان گرفته ام اما ما فکر می کردیم ما سهممان را از او نگرفته ایم. دوست داشتیم باشد. تا همیشه. باشد و با کودکی هایش سرگرم باشد. ماهی یک مجموعه شعر چاپ کند. سالی چند رمان بنویسد. نمایشگاه نقاشی برپا کند. برایمان طنز بسازد. از سوفیا لورن بگوید و ما هم هی قربان صدقه اش برویم. کسی برایش نقد جدی ننوشت. خیلی ها معتقد بودند به حکم هرچه آن خسرو کند شیرین بود، هر کاری احمدرضا احمدی کند خوب است. اصلا مهم نیست چه کاری. احمدرضا آن قدر نازنین بود که کسی دلش نمی آمد کم تر از گُل به او بگوید. نمی خواهم شان و منزلت کارهایش را تقلیل دهم. درباره آثارش و این که چه جایگاهی در ادبیات فارسی دارد به تفصیل سخن خواهم گفت اما چیزی که الان می خواهم بگویم ورای این حرف هاست. احمدرضا احمدی همه عمرش کودک بود. او مظهر کودکی.. ... ادامه مطلب

خانواده احمدرضا احمدی در اطلاعیه‌ای نوشته‌اند: «پنجشنبه ۹ صبح بیست و دوم تیرماه ۱۴۰۲، مقابل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان (طبق خواسته شاعر) احمدرضا احمدی را به آغوش خواهیم کشید و به یاد تمام سال‌ها که با شعر و صدا و کلماتش همدم لحظه‌های ما بود همدمش خواهیم بود و در کنارش.» احمدرضا احمدی، شاعر و نویسنده متولد ۳۰ شهریور ۱۳۱۹ در کرمان، که سال‌ها بود که از ناراحتی قلبی رنج می‌برد و بارها در بیمارستان بستری شده بود، ۲۰ تیرماه در ۸۳سالگی از دنیا رفت. این شاعر که در آغاز ورودش به دنیای شعر مورد حمایت فروغ فرخزاد قرار گرفت، آغازگر سبک موج نو در دهه ۴۰ بود و در حوزه ادبیات کودک نیز فعالیت‌های چشمگیری داشت. احمدی در سال‌های اخیر به نقاشی نیز رو آورده بود. از آثار او در حوزه شعر می‌توان به «دفترهای واپسین»، «دفترهای سالخوردگی»، «هزار اقاقیا در چشمان تو هیچ بود» و «روزی برای تو خواهم گفت» و از آثارش در حوزه کودک می‌توان به «دیگر در خانه پسرک هفت صندلی بود»، «دخترک ماهی تنهایی» و «مزرعه گل‌های آفتابگردان» اشاره کرد. ۵۷۵۷ ... ادامه مطلب