لیلا ضامنی : خانه موزه «شهریار» شاعر نامی پارسی گوی در تبریز به دلیل نشت رطوبت قرار است با تایید سازمان میراث فرهنگی استان آذربایجان شرقی و نظارت شهرداری منطقه ۸ کلانشهر تبریز مرمت و بازسازی شود؛ این خانه در تاریخ ۲۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۲۷۲۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. استاد شهریار ۱۹ سال اخر زندگی خود را در این خانه سپری کرده است، پس از درگذشت این شاعر در سال ۱۳۶۷ شهرداری تبریز در سال ۱۳۷۰ این خانه را از فرزندان شهریار خریداری و از سال ۱۳۷۱ با عنوان «خانه موزه ادبی شهریار» کار خود را آغاز کرده است. «الناز زمانی» ، مسئول خانه موزه استاد شهریار درباره نشت رطوبت به بنای تاریخی خانه استاد شهریار شاعر پرآوازه تبریزی توضیح داد: «شهر تبریز، دیار مفاخر بزرگی همچون ستارخان، باقرخان، شهریار و پروین اعتصامی بوده و با توجه به تاریخ دیرینه خود، اولین‌های زیادی را به خود دیده است، که هرکدام از این خانه‌های قدیمی حرف های جالبی برای گفتن دارند و شما را با پیشینه مردم این مرز و بوم آشنا می‌کنند. پس اگر به تاریخ و بناهای سنتی علاقه مندیم، باید تمام تلاش خود را در جهت حفظ و نگ.. ... ادامه مطلب

این نویسندۀ آرژانتینی هرچند باور داشت فوتبال محبوب است اما در عین حال معتقد بود حماقت در این ورزش زیاد است. بورخس فوتبال را خسته‌کننده می‌دانست، چراکه امتیازهای مساوی در آن بسیار زیادند و او در مواجهۀ با این ورزش واکنشی چنین داشت: «من نمی‌توانم صدمات ساختگی را تحمل کنم». از منظر زیبایی‌شنایی، او فوتبال را «زشت» می‌پنداشت و معتقد بود که این ورزش «یکی از بزرگترین جنایات انگلیسی‌ها» است و ظاهراً حتی یکی از سخنرانی‌هایش را طوری برنامه‌ریزی کرد که عمداً با اولین بازی آرژانتین در جام جهانی ۱۹۷۸ همزمان شود. اما در حقیقت تنفر بورخس از این ورزش ناشی از چیزی بسیار نگران‌کننده‌تر از زیبایی‌شناسی بود. در واقع، مشکل او با فرهنگ هواداران این ورزش بود که به‌عقیدۀ بورخس به‌نوعی حمایت کورکورانۀ مردم از رهبران وحشتناک‌ترین جنبش‌های سیاسی قرن بیستم منجر می‌شد! نویسندۀ آثاری چون «تاریخچه‌ای از بی‌عدالتی و شرارت»، «سه روایت از یهودا» و «کتابخانه بابل» در طول زندگی خود شاهد ظهور عناصر فاشیسم، پرونیسم و حتی یهودستیزی در آرژانتین بود، بنابراین سوء ظن شدید نسبت به جنبش‌های سیاسی مردمی و فرهنگ توده‌ای - که ا.. ... ادامه مطلب

علی داودی، شاعر، با تأیید این خبر به ایسنا گفت که سلیمانی (که از حدود دوسال پیش بیمار بود) صبح امروز دوشنبه (۱۶ آبان) در بیمارستان از دنیا رفته است. او همچنین دربارۀ این شاعر فقید بیان کرد: آقای سلیمانی چند دهه در عرصه شعر فعال بود، هرچند فعالیت او در دهۀ سوم کم‌رنگ‌تر شده بود اما در سال‌های دهۀ ۷۰ فعالیت چشم‌گیری داشت و در جشنواره‌ها و مجامع ادبی شاهد نوآوری‌های او بودیم. داودی افزود: حضور آقای سلیمانی در یک دهۀ اخیر کم‌رنگ تر شد و از مجامع فاصله گرفت و کم‌تر او را می‌دیدیم. با این حال، تا روزهای آخر عمر خود در جامعۀ ادبی فعالیت داشت. در ماه محرم، او را در یک محفل شعر دیدم که مشخص بود بیماری به او غلبه کرده. علی داودی، غلامرضا سلیمانی را یکی از چهره‌های شاخص «نسل مروارید» (جمعی که او و دوستانش در آن فعالیت می‌کردند) معرفی کرد. از جمله آثار سلیمانی می‌توان به مجموعه‌های «به من نامه بنویس» و «پرستاری که شکل تو بود» اشاره کرد. براساس اطلاعی که تا کنون به دست آمده، مراسم تشییع پیکر غلامرضا سلیمانی صبح فردا (سه‌شنبه) در حوزۀ هنری برگزار می‌شود. ۵۷۵۷ ... ادامه مطلب

هومن ظریف، روزنامه نگار و مستندساز در دیباچه این کتاب که توسط نشر «اندیشه عصر» منتشر شده، آورده است: «بیش از پانزده سال پیش، سال ۱۳۸۷ ، که در نظر داشتم مستندی از استاد فقید دکتر حسین گل گلاب تهیه کنم، به دنبال آشنایان استاد می‌گشتم تا اینکه در فیلم های ویدیویی بتامکس آرشیو دکتر هما گل گلاب، متوجه فیلم مراسم نخستین سالگرد دکترحسین گل گلاب شدم. مجری مراسم هم خود شعر می‌خواند و هم از حضار دعوت می کرد تا در سخنانی درباره شخصیت علمی و فرهنگی دکتر گل گلاب، نکاتی را بیان کنند. از دکتر هما گل گلاب جویای رد پایی از این مجری مراسم شدم که ایشان گفتند این فرد، جناب ناصر جبلی همسایه ما در خیابان آمل بودند. این شد که نخستین فردی که جلوی دوربینم قرار گرفت، ناصر جبلی بود. ناصر جبلی از بیش از هفتاد سال پیش کار مطبوعاتی دارد و مقالات زیادی چاپ کرده است و علاوه بر گزارش های اجتماعی، سردبیر روزنامه های «بهار» و «آذربایجان» را بر عهده داشت. علاوه بر سرپرستی روزنامه «اقتصادی شهر» و روزنامه های «کایر» و «شایسته»، او همچنان در کانون صنفی بازنشستگان ایران مشغول فعالیت است و در مدت ۴۳ سال اخیر رئیس کتابخانه .. ... ادامه مطلب